wtorek, 28 maja 2013

Sałatka z makaronem i wędzoną rybą



Bardzo szybka sałatka. A jaka smaczna i zdrowa! Pasuje do śniadania, na kolację, jest idealną przekąską w pracy i na pikniku.

250 g makaronu – najlepiej kolorowego
wędzony pstrąg lub makrela
ogórek (najsmaczniejsze oczywiście gruntowe, wtedy kilka mniejszych sztuk)
natka pietruszki

5 łyżek oliwy
sok z cytryny
łyżeczka musztardy
szczypta soli
świeżo zmielony czarny pieprz


Makaron ugotować. Odcedzić. Oliwę wymieszać z sokiem z cytryny, musztardą, solą i pieprzem.

Ogórki pokroić w kostkę. Dodać pstrąga podzielonego na kawałki. Wszystko posypać natką pietruszki i wymieszać z sosem.


poniedziałek, 27 maja 2013

"Dolce vita" Cathy Rogers i Jasona Gibba


„Nie trzeba kupować krowy, żeby napić się mleka” – brzmi popularne powiedzenie. Cathy Rogers i Jason Gibb mają zgoła odmienne zdanie. Kochają smak oliwy, ale ponieważ rozczarowali się jakością tej oferowanej w popularnych sklepach, postanowili produkować własną. „Nigdy więcej podejrzanej cieczy z supermarketu. Pora, żeby prawdziwa oliwa królowała w naszej kuchni” – mówią. Potem odkryją, że producenci oliwy na większą skalę skupują pulpę powstałą po pierwszym tłoczeniu i wyrabiają z niej własną, gorszą oliwę.

Oboje porzucili dobrze płatną pracę producentów telewizyjnych w Los Angeles i wraz z roczną córeczką przeprowadzili się do mało popularnego regionu Włoch, do Marche, gdzie przywracają do życia zaniedbany gaj oliwny. Mają nikłe pojęcie o wioskowym życiu, o uprawie drzew oliwnych, słabo znają język, trudno przyzwyczaić się im do różnic kulturowych. Każdy dzień jest dla nich wyzwaniem, przynosi albo tryumf, albo porażkę, albo też naukę. Dzięki wytrwałości, uporowi udaje się im rozkręcić oliwny biznes. Oto czym się może skończyć miłość do oliwy.

Wspomnienia dwojga ludzi zagubionych na stykach różnych kultur okraszone są mnóstwem anegdot, napisane są ze swadą i humorem, a ich dopełnieniem jest dział z przepisami. Otwiera go instrukcja degustacji oliwy, a w dalszej części znaleźć można tak smakowite receptury jak: risotto z gruszkami, parmezanem i rukolą, cytrynowe ravioli z masłem szałwiowym, pstrąg w panierce z polenty z migdałami, truskawkowa pannacotta z octem balsamicznym. Dzięki tej lekturze czytelnik jest bogatszy o wiedzę o oliwie. Żyć przyjemnie, w zgodzie ze sobą, realizować swoje marzenia, któż by nie chciał... Im się to udało. (et)

Wydawcą książki jest Pascal.

poniedziałek, 29 kwietnia 2013

Niepozorny pucharek

Degustacja oliwy musi się odbywać według kilku precyzyjnych reguł, także dotyczących używanych akcesoriów. Słynny kobaltowy pucharek jest jednym z nich.

Zgodnie z zalecaniami International Olive Oil Council, analiza sensoryczna oliwy wymaga określonego szkła, spełniającego normy i standardy. Norma szkła do degustacji, ustanowiona w 1987 roku, określa rodzaj szkła do zastosowania w „analizie organoleptycznej olejów jadalnych”.

Opisany jest każdy szczegół, od jego wymiarów do materiału po wzornictwo. Naczynie musi być wykonane z odpornego szkła, powinno być w ciemnym kolorze tak, żeby niemożliwe było określenie koloru oliwy, gdyż nie jest to odpowiednie kryterium oceny. Naczynie powinno być pozbawione rys i pęcherzyków a brzeg naczynia gładki z małym kołnierzem. Ma zapewnić maksymalną stabilność, aby zapobiec przechyleniu szkła i rozlania oliwy.


Podstawa musi być dopasowana do źródła ciepła jakim jest trzymająca naczynie ręka - zaleca się, żeby próbka była badana w temperaturze 26-30 °C, a szkło musi być hartowane. Jest ważne, dobrze leżało w zgiętej dłoni, dolna część szkła powodować ma równomiernie ogrzewanie, górna ułatwiała identyfikację aromatów.

Naczynie musi mieć szerszą podstawę i zwężać się ku górze (średnica 10 mm), także po to, aby zapobiec utracie zapachu i przedostaniu się kurzu.

Włoska firma szklarska Fara produkuje szklane naczynia do degustacji oliwy z zachowaniem rygorystycznych standardów COI. Ich szkła degustacyjne były wykorzystywane na oficjalnych panelach degustacyjnych oraz na kursach degustacji dla sommelierów, od rozpoczęcia produkcji w 2006 roku.

„W ciągu ostatnich siedmiu lat - mówi Francesco Caponi, kierownik marketingu i syn jednego z założycieli firmy z Toskanii, popyt na szkło do degustacji oliwy znacząco wzrósł. Produkcja wzrosła z 1200 sztuk w pierwszym roku (2007) do ponad 6000 w 2011 roku. W 2012 sprzedaż utrzymywała się na niezmienionym poziomie”.

Proces produkcji wciąż odbywa się tradycyjnie jak sprzed lat. Tygiel stopionego szkła (w temperaturze 1200 st. C.) jest umieszczany w ogniotrwałym zbiorniku. Mistrz produkcji wydobywa żarzącą się szklaną kulę za pomocą specjalnej metalowej rurki. Potem kładzie ją na metalowej płytce i zaczyna kształtować szkło. Po utworzeniu zarysu kuli, ale wciąż w nieregularnym kształcie, szkło wkłada się do formy i szklarz dmucha powietrze przez drążek, aby nadać każdemu odlewowi podobny kształt. Jednakże nie ma dwóch identycznych produktów ze szkła dmuchanego.

Następnie fachowiec wyjmuje ukształtowane szkło, gdy jest jeszcze miękkie, i za pomocą szczypiec odcina je od rurki. Używając specjalnego narzędzia, może on przeciąć kulę szkła, nadając jej kształt małej szklanki. Pucharek do degustacji oliwy jest gotowy, ale musi być jeszcze poddany wyżarzaniu. Polega to na umieszczeniu go w piecu o niższej temperaturze, tak aby pozwolić mu bardzo powoli stygnąć, co zapobiega powstawaniu naprężeń, a w konsekwencji pęknięć.

Użycie właściwego szkła jest obowiązkowe dla certyfikowanych degustacji i opiniowania oliwy, ale każdy, kto użył go choć raz, zrozumie, że jest to najlepszy i najskuteczniejszy sposób wykrywania wad oliwy i jej niepożądanych smaków a tym samym do docenienia aromatu i wychwycenia subtelnych smaków wysokiej jakości oliw, przed dodaniem do jakiejkolwiek potrawy. (MO)




źródło: Olive Oil Times, fot. Oliwnygaj.eu

 

sobota, 13 kwietnia 2013

Smażone ziemniaki z suszonymi pomidorami


 
Zastosowań oliwy w kuchni jest mnóstwo, począwszy od zup, sałat aż po ciasta. Tym razem występuje w duecie z ziemniakami. Danie sprawdza się jako świetny dodatek do mięs, chociaż najlepiej smakuje samo, wprost z patelni. Po prostu ziemniak z efektem wow!

 

 


 
 
1 kg młodych ziemniaków
0,5 szklanki oliwy extra vergine
0,5 łyżeczki papryka słodkiej w proszku
5-6 suszonych pomidorów w oliwie, drobno posiekanych
łyżka kaparów
łyżeczka suszonego oregano
sól

 

Ugotować ziemniaki w osolonej wodzie. Ostudzić i pokroić w plastry. Rozgrzać oliwę na dużej patelni. Wrzucić ziemniaki i smażyć przez 5 minut. Posypać papryką, dodać pomidory, kapary, posolić i smażyć aż do zrumienienia. Posypać oregano i podawać gorące.


Warto poeksperymentować z oliwą ziołową, czosnkową czy truflową. Za każdym razem inne wrażenia smakowe.

 

 

niedziela, 7 kwietnia 2013

Foccacia z prosciutto, rukolą i parmezanem




Placek przypominający ciasto na pizzę, do przygotowania którego potrzeba wysokiej jakości oliwy. Czy foccacia jest z szynką, z serem, pomidorami, czy tylko polana oliwą – każda smakuje wybornie. We Włoszech najlepsze jada się w barach szybkiej obsługi






ciasto:

500 g mąki
10 g suchych drożdży
¼ szkanki oliwy extra virgin
300 ml letniej wody
szczypta soli


farsz:
5-6 plasterków szynki prosciutto
duża garść rukoli
100 g startego parmezanu
10 pomidorków koktajlowych

 
Mąkę wsypać do dużej miski, dodać drożdże, oliwę, sól oraz wodę (stopniowo).  Wyrabiać ciasto ręką do momentu, aż się stanie gładkie i elastyczne. Uformować kulę, przykryć ściereczką i odstawić na półtorej godziny, aby podwoiło swoją objętość.

Blachę z piekarnika wyłożyć papierem pergaminowym. Piekarnik rozgrzać do 230 st. C.  Ciasto rozłożyć na posmarowanym oliwą pergaminie i rozciągnąć je dłońmi w podłużny dysk, grubości ok. 1 cm. Wykonać palcami zagłębienia na powierzchni ciasta. Posmarować wierzch odrobiną oliwy, posypać solą gruboziarnistą. Piec 20-25 minut na złoty kolor. Po upeczeniu ułożyć na cieście szynkę, rukolę, pomidory i parmezan. Pokroić na kawałki i serwować na ciepło.