Jeśli przeprowadzilibyśmy sondę wśród przypadkowych osób na ulicy,
zadając im pytanie, co to jest bruschetta, to obstawiam, że większość odpowiedzi
brzmiałaby tak: grzanka z pomidorami ewentualnie kromka podpieczonego pieczywa
posmarowana czosnkiem, posypana pomidorami pokrojonymi w kostkę i skropiona
oliwą.
„Nie pozwólcie
sobie wmówić, że bruschetta może składać się z czegoś innego niż posmarowanej
oliwą kromki opiekanego chleba” – grzmi Marlena de Blasi. Bruschetta to po
prostu opieczony chleb, najlepiej nad ogniem drzewnym lub w drodze wyjątku w
piekarniku, polany dużą ilością oliwy.
Zajadamy więc
smakowity chlebek sowicie spryskany oliwą (raz czosnkową, raz bazyliową) i
popijamy wino. Pieczywo rozpływa się w ustach, my rozpływamy się nad prostotą a
jednak egzotycznością tej potrawy. I wciąż nurtuje mnie ten pomidorowy
dodatek.
Sięgam więc po
ulubione „Sekrety kuchni włoskiej”, w której Elena Kostioukovitch wśród
lokalnych potraw Toskanii wymienia oczywiście bruschette. I co? Autorka
informuje, że bruschette to o zgrozo grzanki „posmarowane cielęcą śledzioną
utartą z cebulą, saradelą, kaparami i pieprzem albo drobno siekanymi podrobami,
wątróbką, podrobami z drobiu, płaskimi skorupiakami rawkami”. Na koniec dodaje
na szczęście: „bruschette je się też tylko z kawałkami pomidora albo z dużą
ilością oliwy z oliwek z solą (noszą wtedy nazwę fettunte)”.
Jestem ciekawa
co na to Paolo Cozza, jak by nie patrzeć Włoch. Asekuracyjnie w swojej książce
„Włoska kuchnia na polskim stole” podaje recepturę na bruschettę al pomodoro.
Informuje przy tym ‘bruschetta jest jedną z najpopularniejszych przystawek we
Włoszech. Można powiedzieć, że jest podobna do pizzy, mimo iż zamiast ciasta
używamy opieczonego chleba. To, co do niego dodamy, zależy od naszej fantazji i
smaku”.
W kuchni mam piękne pomidory i wciąż ciepły piekarnik po
podgrzewaniu w 200 st. C chleba. Szybko kroimy bagietkę w ukośne kromki,
podpiekamy je w piekarniku. W międzyczasie kroimy w kostkę dwa duże mięsiste
pomidory, siekamy garść czarnych oliwek i kilka ząbków czosnku, rwiemy na
kawałki świeżą bazylię, lejemy nieprzyzwoicie dużo oliwy, dodajemy sól i pieprz.
Mieszamy. Wyjmujemy chrupkie pieczywo, na nie nakładamy mieszankę pomidorową. I
smakujemy. I nic nam już nie jest do szczęścia potrzebne.
To wielka przyjemność mieć w ręku książkę kulinarną, która nie dość,
że wprowadza w świat smakowitych, wybornych i aromatycznych potraw jednej z
najstarszych kuchni świata, to jeszcze sama wygląda wysmakowanie i niezwykle
apetycznie. Nie warto zostawiać jej na deser, tylko od razu sięgnąć, bowiem ze
smakiem, z pasją, ze znawstwem i miłością o kuchni i kulturze żydowskiej
opowiada Piotr Bikont. „Balbina przez chwilę moczy rodzynki w winie, a płatki
migdałowe podpraża na suchej patelni” – czyż nie brzmi to jak poezja? Owa
Balbina, jak czytamy we wstępie, to duet damsko-męski, który tworzą Piotr Bikont
i jego żona. Karp po żydowsku, faszerowane gęsie szyjki czulent, cymes czy
marcipanes – w tomie znalazły się przepisy na tradycyjne i te zapomniane dania
kuchni żydowskiej. Co ważne, receptury zostały opracowane w prosty sposób,
przystępny dla niewprawionych kucharzy i przetestowane.
Moją uwagę
zwróciło również to, że wśród tłuszczy używanych do sporządzenia potraw, obok
gęsiego smalcu, masła i oleju, króluje również oliwa. Na jej
bazie uwarzyć można, podążając za instrukcją Balbiny, tak oryginalne i
intrygujące dania, jak chociażby: macową lasagne serową, dorsza zapiekanego na
ostro, polędwicę w soku pomarańczowym, dynię w pomidorach, strudla z kapustą czy
polentę z sosem rozmarynowym.
Kolejną zaletą
tej książki jest umieszczony na końcowych stronach indeks składników, tak
pożądany a tak często pomijany w publikacjach kulinarnych. Smaku książce nadają
ilustracje (łącznie 270) wykonane w technice akwareli ręką malarza, grafika i
ilustratora Jurka Denisiuka. O koncepcję wizualną, projekt graficzny, edycję i
montaż ilustracji oraz przygotowanie do druku zadbał Leszek Szurkowski.
Wspaniała uczta i dla oka, i dla podniebienia!
Piotr Bikont
„Kuchnia żydowska Balbiny Przepiórko”
Baaardzo pyszne. To soczyste mięso skryte pod serową pierzynką
doskonale zaspokoi mały głód, jak i wilczy apetyt. Zapach pomidorów, zdecydowany
smak oliwy i oliwek oraz silny smak ziół, wzbogacony rozpływającym się serem to
coś, co zachwyci każdego smakosza.
2 polędwiczki wieprzowe
2 kule
mozzarelli
2
pomidory
kilka łyżeczek
pesto
garść czarnych
oliwek
oliwa
suszone
zioła
sól,
pieprz
Polędwiczki umyć. Nasmarować mieszanką składającą się z oliwy czosnkowej, soli,
pieprzu i suszonych ziół. Odstawić na pół godziny. Zrumienić na patelni.
Pokroić w poprzek na kawałki o grubości 2 cm. Przełożyć do posmarowanego oliwą
naczynia żaroodpornego i ułożyć pionowo. Pomidora (najlepiej bez skórki) i
mozzarellę pokroić w plasterki. Na każdy kawałek mięsa położyć plasterek
pomidora, posmarować go pesto i przykryć plasterkiem mozzarelli. Ozdobić oliwką
przekrojoną na pół i zapiekać 20-25 minut.
Idealny deser na lato, ale też i na wiosnę czy jesień. Doskonale
smakują na ciepło, a i na zimno są wyborne. Można je podawać na śniadanie, jako
szybką kolację, wytworne przyjęcie i przekąskę w pracy. Można je robić na
słodko, na słono, z rozmaitymi dodatkami, jak się chce! A do tego te pyszne
babeczki-bułeczki są arcyproste w wykonaniu.
1,5 szklanki mąki pszennej
0,5 szklanki
otrębów owsianych
180 g jogurtu
naturalnego (małe opakowanie)
jajko
0,5 szklanki
oliwy np. Colonna
Cytryna
0,5 szklanki
miodu
1 łyżka
proszku do pieczenia
pół łyżeczki
soli
otarta skórka
z cytryny
forma do
pieczenia muffinek
ew. tabliczka
ciemnej czekolady
Wymieszać mąkę
z otrębami, solą i proszkiem do pieczenia. Jogurt wymieszać z miodem, oliwą,
jajkiem i skórką i wszystko razem połączyć.
Napełnić
wysmarowane wcześniej tłuszczem (masłem lub olejem) foremki ciastem i wstawić do
piekarnika rozgrzanego do 190 stopni na 25 minut.
Muffinki w
wersji z czekoladą przygotowuje się w ten sposób, że napełnia się formę do
połowy, układa jeden kwadracik czekolady i przykrywa drugą częścią ciasta. Po
wystudzeniu można posypać cukrem pudrem.
(przepis na 12
sztuk babeczek)
Doskonała propozycja jako dodatek do letniego posiłku. Świetnie
pasuje do ryby, o czym przekonaliśmy się pewnego upalnego popołudnia. Jednym ze
składników sałatki jest oliwa smakowa
borowikowa, która czyni potrawę niezwykle aromatyczną i efektowną.
Bazą tej sałatki jest rukola, uwielbiana przez wielu roślina o lekko ostrym
smaku. Ma dużo witamin, białko, wapń, żelazo, fosfor i magnez.
opakowanie
rukoli
10 średniej
wielkości pieczarek
6 suszonych
pomidorów marynowanych w oliwie
5 łyżek
startego parmezanu lub innego twardego sera
3 łyżki pestek
słonecznika
Oliwa smakowa borowikowa
Pieczarki umyć i pokroić w cienkie plasterki. Wrzucić na rozgrzaną
suchą patelnię do czasu odparowania wody. Po zdjęciu pieczarek na tej samej
patelni prażyć pestki słonecznika aż do uzyskania złotego koloru. Pomidory
odsączyć z zalewy i pokroić w paski. Rukolę umyć, odsączyć, odciąć długie
łodyżki.
Wszystkie
składniki sałatki wymieszać, posypać parmezanem i polać obficie oliwą.